Μες στην υγρή μου, μητέρα, σπηλιά / τ’ ωμέγα που μου χάρισες μαθαίνω / σαν έλλειψη ωκεάνια / στο είδωλο, στ’ όνομα, στο σώμα
Γύμνια. Εγώ εκεί στηρίζομαι. Η γύμνια είναι ελευθερία. Εσύ τους δίνεις ένα κάλυμμα, μια κουβέρτα να κρυφτούν από κάτω
Δύο ποιήματα
Τον είχαμε γνωρίσει σε μια παρέα όταν ήμασταν και οι τρεις στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου
Δύο διηγήματα
Τις νύχτες στο σώμα μου φυτρώνουν κλαδιά
Όλη την τέχνη βάζω στα τσακίσματα / λέξεις ανάλαφρες σκαλίζω για κατάρτι
Γύρω στο πέμπτο λάιβ, κατάλαβα πως όλα αυτά τα κάνω για ‘κείνη. Χωρίς εκείνη, ποιο ειν’ το νόημα;
Όχι δεν είμαι Παλαιστίνιος, δεν είμαι Λιβανέζος, μόνο Πρόσφυγας ανατολίτης
Άκουγα τον Άμλετ να βάζει διλήμματα κι εγώ σε κόντρα ρόλο Οφηλίας δήλωνα πως θα ζήσω
Μια ανάσα ακούγεται από το χαρτί και μια κοπέλα από μελάνι αρχίζει να δημιουργείται
«Άργησα;» είπε
... μια και όλες οι γραμμές είναι απασχολημένες πάρτε βαθιά αναπνοή και σκεφτείτε: Ζωή είναι, θα περάσει
Και στα ποιήματα όλο ψευτιές / για των Ελλήνων την υστεροφημία
Τα χέρια μόνιμα σε γωνία ορθή με το σώμα είχαν αρχίσει να την πονούν τόσο, που νόμιζε πώς της έβαζαν καρφιά
Η τζαμαρία έδινε στον έξω κόσμο του πεζόδρομου το δικό της χρώμα
Το δωμάτιο κάτω από την γη ήταν για εκείνη το άνοιγμα όλων των επιθυμιών που δεν τολμούσε να ζητήσει στην επιφάνεια
Ένας Αμερικανός ποιητής από το Πουέρτο Ρίκο σε απόδοση ΚΩΣΤΑ ΜΑΝΤΖΑΚΟΥ
Ένα πολυγωνικό δοκίμιο σε μετάφραση ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΒΑΓΙΑ
Ένας «μυστηριώδης» Άγγλος συγγραφέας σε απόδοση ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΟΡΔΑ
Ο Αμερικανός πεζογράφος με ένα επίκαιρο ποίημα σε μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Η έννοια του Υψηλού / Αισθητικού Δέους έχει μετατραπεί τις τελευταίες δεκαετίες σε μείζον διακύβευμα
Για την πολιτική σκέψη του Οδυσσέα Ελύτη και τις θέσεις του για τον κοινωνικό ρόλο του ποιητή
Με αφορμή την ανάγνωση του βιβλίου «Η ανατομία της επίδρασης: H λογοτεχνία ως τρόπος ζωής»
Για τη «Σφακτηρία» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ
Για την ποιητική συλλογή της ΧΛΟΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ: «Οι άνθρωποι δεν είναι τσαγιέρες»
Για το βιβλίο «Γεωγραφία του έρωτα και άλλων αισθημάτων» της ΝΑΥΣΙΚΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ
Για το βιβλίο του ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ, «Τα Παράθυρα του Αγνώστου. Τόποι, πόλεις, άνθρωποι»
Για «Το κερί του Καρτέσιου» του ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
Για το βιβλίο «Εσύ, πού ήσουν;» της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΗΤΤΑ
Για το βιβλίο του ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΙ «365 χαϊκού»
Για το βιβλίο της ΛΕΝΑΣ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης»
Η Αγαθή Δημητρούκα παρουσιάζει ποιητές που συναντάει στη γεωγραφία της ισπανικής γλώσσας: ΛΑΣΕ ΣΕΝΤΕΜΠΕΡΓΚ
«Τα πράγματα και η απώλειά τους»
Έτσι απαντούσε ο Μπάρτλμπι, ο γραφέας, σε όλα τα αιτήματα να προσφέρει κάποια άλλη εργασία, εκτός από την αντιγραφή κειμένων...
Ταξιδεύοντας στη Λισαβόνα με συντροφιά τον ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ
Επιστολή της ΤΖΟΡΤΖ ΕΛΙΟΤ στη Κάρα Μπρέι (περ. 1865)
Τι έβλεπε ο Σεφέρης σ’ αυτό το θραύσμα δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε...
Η «ποίηση» δημιουργείται γλωσσικά, δηλαδή «λογικά», επειδή συλλογιζόμαστε γλωσσικά, δηλαδή «λογικά»
Ένα σχεδόν επετειακό κείμενο
Από τη θέση ενός θερμού αναγνώστη και ασκούμενου συγγραφέα...
Η λογοτεχνία δεν κινδυνεύει από το διασπασμένο κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο της σύγχρονης κοινωνίας
Ο συμβολισμός και ο ρεαλισμός, αλληλοσυμπληρώνονται και συνιστούν τη «διπλή φτερούγα» της ρητορικής αισθητικής του ποιητή
Ψηλά, ένα άνοιγμα, δεν μπορεί παρά να οδηγούσε κάπου όπου δεν είναι όλα γνωστά και πεπερασμένα
Παραμονεύω για ένα μικρό, ένα ελάχιστο φύσημα, / για μια πτήση μέχρι τη στρατόσφαιρα