Εγώ είμαι η νύχτα που δεν εξημερώθηκε
Κοιτάζει σ’ ένα βιβλίο αυτή την εικόνα. Είναι το πρόσωπό της καθώς παίρνει μια αναλλοίωτη μορφή και στέκεται στο χρόνο
Κι ενώ η μητέρα της μέσα στην αγωνία της, ήταν έτοιμη να καλέσει την αστυνομία, ο Πίτερ αναφώνησε: «Η Μπλανς έγινε κάκτος!»
Δύο ποιήματα
Γυρεύουμε και την κόρη μας εκ Καρυών, / σπάραγμα Ερεχθείου, που / αλλού είναι το σώμα της κι / αλλού χτυπά η καρδιά της
Η διαμαντοκοτρόνα της Κοινοπολιτείας / Η ελαφρόπετρα του Μαγκρίτ / Η πέτρα με τον σκορπιό από κάτω / H πέτρα άγρυπνο κώμα
Φοράει τριγωνικό μαντήλι στα μαλλιά. Η άκρη του τεντώνεται στον αέρα σαν εμπριμέ ανεμοδείκτης
Κοντοστεκόμουν λίγο στο άκουσμα της τελευταίας φράσης κι ύστερα θύμωνα κι άρχιζε ένας τρικούβερτος καυγάς
το μυαλό της / κολλημένο στου παρελθόντος μια περιοχή, μιαν ιδέα: / υπερασπίζεται τη δική της, ιδιωτική, Κριμαία
Ήθελε προσοχή όμως, τα ρέματα όλο και φούντωναν
και μυρίζει σκουριά σαν της δόξας τη φθαρμένη εξουσία που στέκει φυτεμένη ρηχά σε μιας όχθης σαθρής την κινούμενη άμμο
Περαστικοί. Η γειτόνισσα που κρατούσε από το χέρι ένα παιδί με κόκκινο μπαλόνι. Ένας σκύλος που κουνούσε την ουρά του χωρίς λόγο
